Archiv der Kategorie: Upcoming Show

Upcoming: Once in a blue Moon

 

Once in a blue Moon

– Gruppenausstellung zur Farbe Blau

 

Eröffnung Freitag 15. Juli 2016 19 – 21 Uhr

 

 

Klosterpresse e. V.

Paradiesgasse 10

60584 Frankfurt/M.

 

Freitag, 15. Juli – Sonntag, 17. Juli 2016

Freitag 19-22 Uhr

Samstag 14-18 Uhr

Sonntag 14-18 Uhr

 

Neun Künstlerinnen und Künstler aus Großbritannien, Polen, dem Senegal und Deutschland feiern die Farbe Blau. Die Gruppenausstellung „Once in a Blue Moon“ zeigt Werke von Rodney Dee (GB), Aleksandra Frankowska (PL), Mindy Lee (GB), Line Krom (D), Max Pauer (D), Niloufar Shiriani (IR), Krzysztof Ślaziński (PL), Susan Sluglett (GB) und Mamadou Touré aka Béhan (SN).

Internationalen Studien zufolge ist Blau kulturübergreifend die beliebteste Farbe. Blau wird mit Vertrauen, Gelassenheit und Einheit in Verbindung gebracht. In Kunst und Populärkultur finden sich zahlreiche Beispiele, die diesen Sachverhalt belegen: Picassos Blaue Periode, Yves Kleins Monochromien in Ultramarinblau, die Europa Flagge oder die Logos multinationaler Konzerne, beispielsweise Facebook, IKEA und Nivea.

Der Titel „Once in a Blue Moon“ ist einer englischen Redewendung entlehnt und kennzeichnet ein selten auftretendes Ereignis. Ein „Blauer Mond“ ist ein Vollmond, der zwei Mal in einem Kalendermonat erscheint. Dieses Naturphänomen tritt alle 2,4 Jahre auf. Das Motiv des seltenen Ereignisses greift die Kuratorin Aline von der Assen auf Ebene der Besucherpartizipation auf. In der Regel werden Ausstellungsbesucher selten selbst zu Akteuren innerhalb der Galerie. Im Rahmen der Ausstellung gibt es einen Bazar zu dem Besucher eingeladen sind Objekte in verschiedensten Blauschattierungen vorbeizubringen und dort zum Verkauf anzubieten.

Blau steht für Eleganz und Kostbarkeit – das breite Spektrum der Farbe wird durch die verschiedenen künstlerischen Techniken ausgelotet. Gezeigt werden Malereien von Aleksandra Frankowska und Susan Sluglett, Fotografien von Rodney Dee, Max Pauer, Krzysztof Ślaziński und Mamadou Touré aka Béhan. Ausserdem plastische Arbeiten von Mindy Lee, Niloufar Shiriani und von Line Krom Skulpturen aus blauem Kuchen, die zum Verzehr einladen.

Advertisements

Upcoming: Once in a Blue Moon at Galeria pod Atlantami

Wystawa Once in a blue moon – Srodmiescie

 

once in a blue moon walbrzych plakat_atlanty

curator: Aline von der Assen
Aleksandra Frankowska, Rodney Dee, Mindy Lee, Line Krom, Max Pauer, Niloufar Shiriani, Krzysztof Ślaziński, Susan Sluglett and Mamadou Touré aka Béhan.

 

3 lutego o godz. 17.00 Galeria pod Atlantami zaprasza na wernisaż wystawy Once in a blue moon, której motywem przewodnim jest kolor niebieski. Swoje prace (malarstwo, fotografie, rzeźbę) przedstawi dziewięciu artystów z Wielkiej Brytanii, Niemiec, Iranu, Polski i Senegalu: Rodney Dee, Mindy Lee, Susan Sluglett, Line Krom, Max Pauer, Niloufar Shirani, Aleksandra Frankowska, Krzysztof Ślaziński oraz Mamadou Touré aka Béhan. Wystawa czynna będzie do 4 marca 2016, od poniedziałku do piątku w godz. 10.00-16.00 – wstęp wolny!

Po raz pierwszy ekspozycja prezentowana była w Łodzi w Galerii OFF Piotrkowska i zorganizowana została przez pracownię OKO – placówkę edukacyjną prowadzoną przez artystów.
Tytuł Once in a blue moon odnosi się do angielskiego zwrotu, który oznacza wydarzenie pojawiające się niezwykle rzadko. W astronomii „blue moon”, czyli dodatkowa pełnia, to zjawisko, które obserwujemy raz na 2,4 lata. Nieczęsto mamy też okazję oglądać w naszym mieście prace artystów z różnych kontynentów.

Badania pokazują, że niebieski jest jednym z najbardziej lubianych kolorów. Jest kojarzony z zaufaniem, spokojem i jednością. W związku z tym posługuje się nim wiele komercyjnych marek, takich jak Facebook, IKEA czy Nivea. Pierwsze skojarzenia z wykorzystaniem niebieskiego w sztuce to “niebieski okres” Picassa i prace Yves Kleina.

Wystawa prezentuje różne wymiary niebieskiego – techniczny, metaforyczny i zmysłowy. Jeden z artystów prezentujących swoje prace na wystawie, Rodney Dee, pisze: „Kolor niebieski jest tożsamy z duchem, niebem, wiatrem, tym co niematerialne i dalekie… nieważne jak namacalny i zbliżony, kolor niebieski zawsze wydaje się odległy i niecielesny.”. Z fizycznością niebieskiego pozwoli natomiast zmierzyć się widzom inna uczestniczka – Line Krom. Artystka, która zajmuje się sztuka partycypacyjną, zaprezentuje minimalistyczną, jadalną rzeźbę. W czasie wystawy konsumowana przez odwiedzających rzeźba będzie coraz bardziej dekonstruowana. Kolejną artystkę błękit zachęca do ucieczki, zatopienia się w nim, a dla innego uczestnika wiąże się z samotnością, alienacją. Dwie artystki pochylają się w swoich pracach nad doświadczeniem macierzyństwa, a kolor niebieski nadaje pokazanym scenom charakter ponadczasowy

Kurator: Aline von der Assen
Koordynator projektu: Aleksandra Frankowska-Plewka www.oko.edu.pl

Further Information on Galeria pod Atlantami

 

 

Once in Blue Moon

 

Galeria pod Atlantami // Rynek 9 // Walbrzych

Opening 03.02.16, 5 p.m.

Duration 04.02 to 04.03.2016

 

once in a blue moon walbrzych plakat_atlanty
curator: Aline von der Assen
Aleksandra Frankowska, Rodney Dee, Mindy Lee, Line Krom, Max Pauer, Niloufar Shiriani, Krzysztof Ślaziński, Susan Sluglett and Mamadou Touré aka Béhan.

 

A selection of nine artists from Great Britain, Germany, Iran, Poland and Senegal revel in the colour Blue!

Galeria pod Atlantami presents the group show ‚Once in Blue Moon’ including works of Aleksandra Frankowska, Rodney Dee, Mindy Lee, Line Krom, Max Pauer, Niloufar Shiriani, Krzysztof Ślaziński, Susan Sluglett and Mamadou Touré aka Béhan.

Blue appears to be the world’s most popular colour according to surveys. Blue is associated with trust, serenity and union. In art and popular culture many examples immediately spring to mind such as: Picasso’s “blue period“, Yves Klein’s blue monochromes and multinational blue branding used by Facebook, IKEA and Nivea etc.

Aleksandra Frankowska, Rodney Dee, Mindy Lee, Line Krom, Max Pauer, Niloufar Shiriani, Krzysztof Ślaziński, Susan Sluglett and Mamadou Touré aka Béhan explore the colours sumptuous elegance from an aesthetic perspective – addressing various senses: painting, photography and edible, blue sculptures.

 

Kurator: Aline von der Assen
Koordynator projektu: Aleksandra Frankowska-Plewka www.oko.edu.pl

Further Information on galeria pod Atlantami

 

/// Opening @ Galeria OFF Piotrkowska „ona i ja – wahlverwandtschaften“

ona i ja

wahlverwandtschaften

Alexander Bühler, Keren Cytter, Aleksandra Frankowska, Agnieszka Kołek, Ola Kozioł, Line Krom, Astrid Stricker i Stefanie Trojan

06 września – 18 września, 2014

Wernisaż: 5 września,  2014, godz. 19:00

 

///Galeria OFF Piotrkowska// ul. Piotrkowska 138/140// 90-062 Łodź, Polska///

 

Godziny otwarcia: Pn – Nd  12:00-19:00 oraz po umówieniu telefonicznym

Kurator: Aline von der Assen

Koordynator: Aleksandra Frankowska-Plewka

Program edukacyjny towarzyszący wystawie: Pracownia OKO, konieczna rezerwacja

T                + 48 790 607 786, + 48 531 400 882

E                pracownia@oko.edu.pl

W               www.oko.edu.pl

 

‘Ona i ja’ to ekspozycja zgłębiająca sposoby, na które artyści radzą sobie z kulturowo ukształtowanymi obrazami społecznych interakcji. Jak sugeruje podtytuł wystawy temat nadbudowany jest na koncepcji elective affinities (niem. Die Wahlverwandtschaften), pojęcia zapożyczonego z chemii fizycznej. W swojej uznanej powieści pod tym samym tytułem (w Polsce ukazanej pod tytułem “Powinowactwo z wyboru”), Goethe stosuje metaforę substancji tworzących związki chemiczne lub opierających się rozkładowi w odniesieniu do związków międzyludzkich. Czy jest tak jak sugeruje Goethe? Czy romantyczne relacje i więzi między ludźmi mogą być przewidywalne i obliczalne, jak chemiczne reakcje?

To w jaki sposób postrzegamy społeczne interakcje i relacje jest kształtowane przez normy i konwencje naszego zeitgeist. W neoliberalnym świecie gospodarki rynkowej, siatki  i relacje społeczne są w dużym stopniu widoczne, oceniane, racjonalizowane, stają się towarem. Inżynieria społeczna oraz oprogramowanie, z którego korzystają portale randkowe ukazują jak trafnie koncepcja ta może być zastosowana w odniesieniu do współczesności. Komputerowe algorytmy oceniają i katalogują informacje na nasz temat, aby dopasować nas do usług i produktów. Nasza historia przeglądania i kliknięte „lubię to” kategoryzują to kim jesteśmy i co można nam sprzedać.

W dobie Internetu teoria Goethego nie wydaje się cudacznym wymysłem. W narracji powieści koncepcja jednak upada, uczucia takie jak pożądanie i wyrzuty sumienia wymykają się spod kontroli. Współczesne artystyczne poszukiwania wykonalności teoretycznych założeń skupiają się wokół estetycznego dyskursu przekraczania i zacierania granic sztuki i życia.

Na wystawie można zobaczyć prace Alexandra Bühler, Keren Cytter, Aleksandry Frankowskiej, Agnieszki Kołek, Oli Kozioł, Line Krom, Astrid Stricker i Stefanie Trojan. Media, którymi operują artyści to fotografia, wideo, performance, malarstwo I rysunek.

Specjalnie na obecną wystawę Alexander Bühler stworzył nową pracę, która prezentowana jest w formie ściennego kolażu. Zdjęcia, teksty i obiekty funkcjonują jak łamigłówka osobistych i losowych spotkań artysty  w podróży po Azji. Praca jest zbiorem kilku różnych historii, które wzajemnie się przekształcają tworząc zupełnie nowe znaczenia.

Keren Cytter tworzy filmy, wideo instalacje i rysunki, które reprezentują społeczne rzeczywistości poprzez eksperymentalne modele sposobów opowiadania. Charakteryzujące się nielinearną, cykliczną logiką, filmy Cytter składają się z wielu warstw obrazów: rozmów; monologów i narracji, systematycznie skomponowanych by podważyć konwencje językowe i tradycyjny schemat interpretacji. Przypominające amatorskie filmy domowe i wideo pamiętniki, te montaże wrażeń, wspomnień i wyobrażeń to poetyckie i nawiązujące do osobistych doświadczeń kompozycje.

Aleksandra Frankowska maluje z natury i w swoich obrazach skupia się na tym co zwykłe i codzienne. Zafascynowana jest koncepcją nauki malarstwa jako nauczania sposobu widzenia i obserwowania. Artystka używa relacji uczeń-nauczyciel jako siły napędowej w swojej pracy, często przeprowadzając próby lub przepracowując swoje pomysły z własnymi studentami. Ostatnie prace zainspirowane są technikami recyclingu używanymi w pracy edukacyjnej z młodszymi dziećmi oraz naturalną zdolnością dzieci do wykorzystywania wyników swojej pracy jako materiał i inspirację do dalszej twórczości.

Prace Agnieszki Kołek skupiają się na stosunkach międzyludzkich, ich złożoności i wzajemnych powiązaniach. Artystka porusza się między mikroskopową obserwacją relacji pomiędzy dwojgiem ludzi a szerszym spojrzeniem na reakcje społeczeństw na wydarzenia polityczne. Jest szczególnie zainteresowana motywami postępowania określanego w języku angielskim jako willful blindness.

Ola Kozioł zajmuje się malarstwem, instalacją, wideo i performance, jednak tym, co stanowi o swoistości jej twórczości jest łączenie z tymi tradycyjnie używanymi w sztukach wizualnych metodami techniki „białego głosu”, czyli śpiewu na otwartym gardle. Ten rodzaj śpiewu archaicznego typowy dla muzyki ludowej jest charakterystyczny dla Europy Wschodniej: Polski, Ukrainy, Białorusi, Rosji i Bułgarii. Przenikliwy głos jest stworzony do niesienia się wśród otwartych przestrzeni lub zdolny w sytuacjach społecznych przebijać się przez gwar zatłoczonych pomieszczeń.

Line Krom wynajmuje młodych mężczyzn do podtrzymywania jej instalacji w miejscu. Mężczyźni są eleganccy i wyglądem przypominają modeli. Stają się integralną częścią instalacji. Kompozycja jest kruchym tworem i gdy skończy się ustalony czas, instalacja rozpadnie się.

Astrid Stricker jest najlepiej znana ze swoich rysunków. Jej ostatnie prace poruszają temat masowych zgromadzeń, procesji i powodzi. Wodne wiry, fale i lekkie powiewy zlewają się z fragmentami architektury by stworzyć chaotyczne współistnienie. Ta równoczesność nie jest szczęśliwa, jest raczej ścisłym obopólnym porozumieniem.

Prace Stefanie Trojan nawiązują do wzorów społecznych i nawyków dnia codziennego. Artystka rozwija swoje performance jak społeczne śledztwa. Sprawdza wartości przyzwyczajeń, rutynowych obyczajów, tabu i przenosi swoje pytania na obserwatora. Staje się częścią performance’u. Trojan nie pracuje z obrazami lecz z doświadczeniami.

 

ona i ja

wahlverwandtschaften

 

Alexander Bühler, Keren Cytter, Aleksandra Frankowska, Agnieszka Kołek, Ola Kozioł, Line Krom, Astrid Stricker and Stefanie Trojan

06 September – 18 September, 2014

Opening: 5 September,  2014, 19:00 h

 

///Galeria OFF Piotrkowska// ul. Piotrkowska 138/140// 90-062 Łodź, Polska///

 

Opening Hours: Mon – Sun  12:00-19:00 and on appointment

Curator: Aline von der Assen

Project Coordinator: Aleksandra Frankowska-Plewka

Gallery program by Pracownia OKO, booking required

T         + 48 790 607 786, + 48 531 400 882

E         pracownia@oko.edu.pl

W         www.oko.edu.pl

 

,Ona i ja‘ explores the ways that eight artists deal with culturally shaped images of social interactions. Elective affinities, the show’s subtitle indicates a theme loosely based around the term borrowed from physical chemistry. In his iconic novel with the same title the poet Goethe applies the metaphor of chemical substances forming compounds or resisting decomposition to human relationships. As Goethe alludes, can relationships be as predictable and calculable as chemical reactions?

In today’s deregulated neoliberal world, social networks and relationships become visible, evaluated, rationalized and commodified. For example, computing algorithms evaluate our searches and catalogue our information to match us with advertisements, businesses and interests that relate to what we have previously searched. Our search history like our preferences or ‘likes’ on dating sites and social networking sites categorize who we are and what people can potentially sell to us. (As the old adage goes, ‘If the service is free, you are the product.’)

With the internet, Goethe’s idea doesn’t seem outlandish. Yet, for him the concept doesn’t work because human passion and guilt get out of control and mar the clear connections of science and math. The contemporary artistic examination about feasibility in social interaction picks up on the aesthetic discourses of transgressing boundaries and, blurring art and life.

Works from Alexander Bühler, Keren Cytter, Aleksandra Frankowska, Agnieszka Kolek, Ola Koziol, Line Krom, Astrid Stricker and Stefanie Trojan in photography, video, performance, painting and drawing will be on display.

For the group show Alexander Bühler, is making a new work, one that is presented as a wall collage. Photos, text and objects function like a puzzle piece of personal and random encounters made on his travels throughout Asia and bring several different stories together – transforming each individual into a whole, new meaning.

Keren Cytter creates films, video installations, and drawings that represent social realities through experimental modes of storytelling. Characterized by a non-linear, cyclical logic Cytter’s films consist of multiple layers of images, conversation, monologue, and narration that are systematically composed to undermine linguistic conventions and traditional interpretative schemata. Recalling amateur home movies and video diaries, these montages of impressions, memories, and imaginings are poetic and self-referential in composition.

Aleksandra Frankowska works from direct observation, and in her paintings she focuses on the overlooked and ordinary. She is fascinated by the concept that to teach painting is to teach someone to look and observe. The artist uses the teacher-student relationship as a propeller in her work, often testing or reworking her ideas with students. Recent works are inspired by recycling techniques used in educational work with younger children and the children’s ability to use their own work results in a material and inspiration for further creation.

Agnieszka Kolek’s work focuses on human relations, their complexity and interrelations. She moves from a microscopic view of one-on-one human relations to a wider view where society chooses how to react to political events. She is particularly interested in human motivations behind ‘willful blindness’.

Ola Kozioł creates paintings, installations, videos and performances but what makes her art unique is her connection of traditional visual art methods with the technique of “white voice”. The ‘white voice’ is  a technique typical of Central and Eastern Europe (Poland, Ukraine, Belarus, Russia) and Balkan countries folk music culture, where air is pushed slowly through the diaphragm and the throat stays completely open. This piercing voice (white voice) can spread and push through the noisy, crowded or open spaces in social situations.

Line Krom hires young sleek model-esque men to hold her minimalistic installation in place. They become an integral part of the installation itself, because it is only while they are in place and holding the works that the composition is whole. Line Krom’s work is a fragile system and once the agreed time is up the installation collapses.

Astrid Stricker is best known for her drawings. Her recent works deal with mass gatherings, processions and floods. Water swirls, waves and airy puffs blend with architectural fragments to form a chaotic coexistence. The convergence is not a happy one, but a rather succinct mutual agreement.

Stefanie Trojan’s work is about social patterns, habits and daily things. She develops her performances like social investigations. She checks the value of routines and taboos and passes her questions over to the observer. The audience becomes part of the performance. Trojan doesn’t with work images, but with experience.

 

il faut imaginer S. heureux

//   il faut imaginer S. heureux

Alina Darmstadt, Jens Lay, Line Krom, Melissa Henderson, Oliver Hentrich

Kuratiert von Aline von der Assen

 

Galerie in der Klosterpresse

Paradiesgasse 15

60326 Frankfurt

www.klosterpresse.de

 

Eröffnung Freitag 2. Mai, 19 Uhr

zur Eröffnung spricht Robyn Doty

Dauer 3. Mai bis 18. Mai 2014

Öffnungszeiten Samstag und Sonntag

3. + 4., 10. + 11., 17. + 18. Mai

14 bis 17 Uhr

 

Einmal Spitzen schneiden, bitte.“ klingt in den Ohren eines Friseurs wie: ,Il faut imaginer S. heureux

Warum im Kunstkontext ein Verweis auf eine ungeliebte Tätigkeit (m)eines Friseurs? Nicht, dass eine Ausstellung, die im Titel auf Camus Philosophie des Absurden Bezug nimmt, zwangsläufig irgendeinen Sinn ergeben müsste… dennoch, die Ableitung ist deutlich: die minimalistischen Handlungen des Friseurs verweisen auf das Dienstleistungsgewerbe bzw. die ,Service Economy‘, die keine physisch greifbaren Produkte herstellt. Dieser gesellschaftlich-strukturelle Wandel macht auch vor dem Künstleratelier nicht halt. In der zeitgenössischen Kunstproduktion, werden vermehrt Schaffensprozesse aus dem Atelier auslagert, die Herstellung von Kunstwerken wird Zufällen oder (modernen) Technologien überlassen und teilweise wird gänzlich auf die Produktion von Kunstobjekten im klassischen Sinne verzichtet.

Es ist eine deutliche Abkehr vom Produzierenden- hin zum Dienstleistungsgewerbe in den Künsten spürbar – die Handlung des Kunstschaffenden als Performance erhält in diesem Kontext eine neue Bedeutung, wie der Britische Theater- und Performance Wissenschaftler Nicholas Ridout feststellt.

Die Ausstellung il faut imaginer S. heureux zeigt Arbeiten von fünf Künstlern, die sich auf unterschiedliche Weise mit Gesten und Bewegung auseinandersetzen. In den Kunstwerken wird das performative Element betont, dabei steht nicht der grosse Wurf im Vordergrund, sondern die minimalistische Geste.

 

Alina Darmstadt 

Darmstadt fordert in ihren Arbeiten den Betrachter heraus sich mit einer Bewegung zu konfrontieren, die vom Auge nicht wahrgenommen werden kann, sondern die sich nur in der Veränderung eines statisch aussehenden Produktes am Boden formiert. Hier entstehen in dem eigentlich sehr plumpen Material Bitumen, weder auf- noch anzuhaltende bizarre statische Formen, die zu einer sonderbaren Balance zwischen Improvisation und Funktion, Perfektion und Chaos und Vergehen und Materialisieren herausfordern.

 

Jens Lay

Die Evidenz der autonomen bildnerischen Mittel ist die Inhaltsebene der Arbeiten von Jens Lay. Scheinbar zufällige Linien und Formen bewirken absurde Assoziationen, die sich in einer Art irrationaler Erkenntnis festigen und den Denkprozess von der dinglichen Welt lösen.

 

Line Krom

„Der Galerieraum als Gegenentwurf zur Alltagswelt kreiert eine künstliche Atmosphäre, die glauben macht, dass eine Veränderung von hegemonialen Vorstellungen und Konstrukten denkbar und damit möglich wäre.“ Krom zitiert in ihren Arbeiten sozial-utopistische Entwürfe der Moderne und deren ästhetisch-programmatischen Realisierungskonzepte, die sie im Sinne des postmodernen Stil-Eklektizismus und vor dem Hintergrund aktueller sozial-ökonomischen Bedingungen neu kontextualisiert.

 

Melissa Henderson

Henderson untersucht die Beziehung zwischen unbewusstem und bewusstem Handeln in der künstlerischen Arbeit. Kontrolle kombiniert sie mit Zufall, unerwartet Gefundenes und unabsichtlich Entstandenes mit bewussten Entscheidungs- und Gestaltungsprozessen. Mit unterschiedlichen künstlerischen und nicht-künstlerischen Methoden werden Un- bzw. Zufälle in das Kunstwerk einbezogen, ähnlich einem Versprecher, der Verborgenes zum Vorschein bringt, und den der Sprecher versucht in den Redefluss einzuflechten.

 

Oliver Hentrich

Hentrich arbeitet im Spannungsfeld zwischen Hinzufügen und Abtragen. Als Maler interessieren ihn klassische Sujets, insbesondere Porträtmotive. Im Alltag, vor allem in Print- und Digital-Medien, haben diese Bilder eine verstärkte Veränderung erfahren und produzieren ihrerseits neue Sehgewohnheiten, die sich auf das Individuum auswirken. Inwieweit es möglich ist, eigene ästhetische Kriterien zu entwickeln, wenn man ständig, meist unbewusst, manchmal sich bewusst diesen aussetzend, von Bildern, Images und Messages umgeben ist?

The Variety Show

Galerie im Gallus Theater

Kleyerstr. 15

60326 Frankfurt

 

For English version please scroll down

 

// The Variety Show

 

Carolyn Flood, Chris Shaw, Line Krom, Lisa Niederreiter, Max Holicki, Natasha Rees

Kuratiert von Aline von der Assen

 

8. April bis 18. Mai 2014

Eröffnung Montag 7. April, 20 Uhr

 

Öffnungszeiten Montags bis Freitags von 11 bis 18 Uhr

und zu den Theatervorstellungen

 

Das im multikulturellen Gallus Viertel gelegene Gallus Theater hat sich seit seiner Gründung 1978 dem Ausbau eines internationalen Kulturprogramms verschrieben und im Bereich der performativen und bildenden Künste engagiert. Die aktuelle Ausstellung ‚The Variety Show‘, setzt diese Tradition fort und bringt regionale und internationale Künstler zusammen.

Varieté, englisch ‚Variety Show‘, steht für Vielfalt auf der Bühne. Durch das Programm führt ein Conférencier oder eine Conférencière. Als Kuratorin übernimmt Aline von der Assen diese Rolle. Sie wählte künstlerische Positionen, die Elemente und Strategien des Theaters reflektieren, aus.

Carolyn Flood, Chris Shaw , Line Krom, Lisa Niederreiter, Max Holicki und Natasha Rees

Das klassische Theater ist geprägt von den bestimmenden Gegensätzen: Bühne und Zuschauerraum; diese Konstruktion lässt ermöglicht Fiktion und Wirklichkeit zu verschmelzen. In seinem Essay ‚Von anderen Orten‘ entwickelt Michel Foucault das Konzept von Heterotopien, die als anti-hegemonialer Entwurf zu real existierenden Orten funktionieren. Sie real und gleichzeitig fiktional, wie beispielsweise ein Telefonanruf, der einen an dem einen und anderen Ort zu gleich sein lässt oder die Reflektion der eigenen Person im Spiegel. Die Bühne und der Ausstellungsraum, stellen eine besondere Art von Heterotopie dar, sie funktionieren als Kompensationen für den realen Raum. In ihnen können Antagonismen und Krisen in einer sicheren Art erprobt und erfahren werden.

 

Carolyn Floods ‚Curtains (An Aside)’ bezieht sich auf das Motiv des Bühnenvorhangs. In langsamen, fließenden Gesten ahmt Flood die Materialität des Vorhangs nach und vermeidet bewusst einen illusionistischen Tromp l‘Oeil Effekt.

An erschöpfte Reliquen des Abstraktionismus erinnernd kommen Chris Shaws Acryl Arbeiten daher. Die Werke sind weniger ein Versuch ‚es neu zu machen’, im Sinne von Ezra Pound’s Appell, als die unternommene Anstrengung einer Wiederinstandsetzung.

Entwurf in Avenir’ von Line Krom, ist eine Bildsequenz, für ein Tableau vivant im Quartier Gallus. Als postmoderne Variante der Schrift Futura (mit dem Programm des Neuen Frankfurts (1925-1930) assoziiert), zitiert Avenir die modernistische Tradition des Purismus und des utopistischen Fortschrittsgedankes, ergänzt um ein ‚organischeres und humanistischeres Anlitz’.

Lisa Niederreiters komplexe Installation thematisiert den Akt des Sehens. Sie umfasst zahlreiche Miniaturbüsten, deren Augen entfernt wurden und die sie in Form von ,Prothesen‘ zurück erhalten.

Der illusionistische Raum der Bühne taucht in den animierten Zeichnungen von Max Holicki auf. Mit wenigen Strichen entstehen fantastische Wunderwelten. Es reihen sich Räume labyrinthartig aneinander, Innen- und Außensichten fließen zusammen.

Natasha Rees zeigt einen Graphit-Abrieb der Fassade des Britischen National Theaters in London. Das im Stil des Brutalismus gehaltene Gebäude referiert eine ‚Ästhetik der gebrochenen Formen’ (an aesthetic of broken forms). Mit ihrem fragmentarischen Zitat, verweist Rees, wie in vielen ihrer Arbeiten, darauf wie wir versuchen Wissen und Bilder in Einklang zu bringen.

 

 

//  The Variety Show

 

Alongside its usual programme of events, the Gallus Theatre has been a strong supporter of the visual arts since it was founded in Frankfurt’s cosmopolitan quarter in 1978. ‚The Variety Show‘ – Gallus‘ latest exhibition – continues the tradition and draws together artists working both locally and abroad.

A ‚variety show’ represents a diverse number of acts normally introduced by a compère (master of ceremonies) or host. Taking up this approach and finding a corollary in contemporary art exhibiting, Aline von der Assen as curator/compère has asked Carolyn Flood, Chris Shaw, Line Krom, Lisa Niederreiter, Max Holicki and Natasha Rees to reflect on elements and strategies associated with the theatre.

The space that exists between audience and actor is a space full of potential; an irreducible otherness that is neither here nor there. It’s a place where the molecules that make up reality and fiction can collide and transform.

In his essay, ‚Of Other Spaces’, Michel Foucault developed the concept of Heterotopia – places and spaces that function in non-hegemonic ways. There are a variety of heterotopias that are simultaneously physical and mental, such as the space of a phone call or the moment when you see yourself in the mirror.

Heterotopias – in relation to the theatre, cinema and other types of exhibition spaces – provide a social and psychological otherness that can be experienced securely. Its function here is to create a space for otherness in compensation for the real space.

 

Carolyn Floods installation Curtains (An Aside) reflects the theme of the stage curtain. In slow, flowing gestures the artist imitates the material quality of the curtain. Deliberately the illusionist Tromp l‘Oeil effect is avoided in order to amplify the provisionary arrangement of the curtain.

Chris Shaw’s acrylic works appear to be exhausted relics of 20th century abstraction. Less a rallying cry to make it new! More a committed attempt to‚ make do and mend.

Entwurf in Avenir’ (draft in Avenir) by Line Krom is an image sequence written for a tableau vivant in the Gallus district. Avenir, the postmodernist relative of the typeface Futura (associated with the building program Neues Frankfurt (1925-1930)), quotes the purist modernist aesthetics and believe in social utopian progress, complemented by ‚a more humanist and organic face’.

Lisa Niederreiters installation centres around the act of viewing. She shows various busts with removed eyes and places the figurines in front of mirrors. Some of the broken heads possess prosthesis highlighting the inability of seeing without assistance.

Just with a few lines Max Holicki creates an illusionist space in his animated drawings. Rooms string together to create labyrinths, outside and inside of the viewer’s position merge.

Natasha Rees has made a graphite rubbing from a corner of the exterior of the National Theatre of Britain. The theatre was designed in the Brutalist architecture style and has been described as being ‚an aesthetic of broken forms‘. The open-ended suggestion of this quote in the context of the exhibition in Frankfurt is something that synergises Rees’s interest in how we read and attempt to reconcile information and images.